Jim Thorpe zostaje przywrócony jako jedyny zdobywca złotego medalu olimpijskiego z 1912 r.

Jim Thorpe, jeden z największych sportowców w historii i ofiara tego, co wielu uważało za stuletnią niesprawiedliwość olimpijską, odzyskał swoje jedyne zwycięstwo w dziesięcioboju i pięcioboju na Igrzyskach w Sztokholmie w 1912 roku.

Thorpe, który wyróżniał się w kilkunastu dyscyplinach sportowych, zdominował dwa ze swoich wydarzeń na Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie w 1912 roku, ale został pozbawiony medali po tym, jak ujawniono, że zarobił kilka dolców, grając w profesjonalny baseball przed karierą olimpijską. Wśród zagorzałych zwolenników jego wykluczenia byli amerykańscy urzędnicy, w tym, co historycy postrzegali jako mieszankę rasizmu przeciwko rdzennemu Amerykaninowi Thorpe’a i fanatycznego oddania idei amatorów.

Uznanie Thorpe’a przez MKOl, ogłoszone w piątek, następuje 40 lat po tym, jak przywiózł zwycięzców obu imprez. Ale restauracja w 1982 roku nie wystarczyła dla jego zwolenników, którzy prowadzili kampanię w imieniu Thorpe, amerykańskiej ikony bardzo szanowanej w społecznościach rdzennych Amerykanów.

Sportowcy ogłoszeni mistrzami przez MKOl – Hugo Weslander, Szwed, który w dziesięcioboju zajął drugie miejsce, i Ferdinand B z Norwegii, który w pięcioboju zajął drugie miejsce za Thorpe’em – wyrazili wielką niechęć do przyjęcia złotych medali po tym, jak Thorpe został pozbawiony mistrzostwa. Jego zwycięstwa w 1913 roku. MKOl powiedział, że konsultował się ze Szwecją, ocalałą rodziną Weislanderów i Norweskimi Komitetami Olimpijskimi, zanim przywrócił Thorpe’a jako jedynego mistrza obu imprez.

„To wyjątkowa i wyjątkowa sytuacja” – powiedział Prezydent MKOl Thomas Bach. „Odniesiono się do tego nadzwyczajnym gestem fair play ze strony odpowiednich Narodowych Komitetów Olimpijskich”.

Decyzja o przyznaniu Thorpe’owi jedynego zwycięzcy dziesięcioboju i pięcioboju została ogłoszona w czwartek indyjski kraj dzisiajktóry zauważył, że urzędnicy olimpijscy po cichu i samotnie postawili go na czele na oficjalnej stronie Igrzysk.

Przywrócenie medali Thorpe’a od dawna jest powodem dla rdzennych Amerykanów i innych aktywistów, którzy odnowili się w ostatnich latach prowadzi petycję A Pod naciskiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego na zmianę. Thorpe był członkiem Sac and Fox Nation w Oklahomie i uczęszczał do Carlisle Indian Industrial School w Pensylwanii, a jego wyczyny sportowe były legendarne w kręgach rdzennych Amerykanów.

READ  Płaski występ Anglii przeciwko Węgrom i młodym kibicom nie zrobił dobrego wrażenia

„Czy istnieje połowa sprawiedliwości?” zapytała Nidra Darling, pochodząca z Prairie Band Potawatomi Nation, której ojciec był starym przyjacielem Thorpe’a w 2020 roku. „To haniebne, że zapisy nie zostały poprawione w 1982 roku”.

Mocna kąpiel jasna, Ustanowienie Nazwany na cześć tubylca Thorpe’a, prowadzi starania, aby przywrócić mu pozycję.

„Cieszymy się, że dzięki znacznemu zaangażowaniu Bright Path Strong można znaleźć rozwiązanie” – powiedział Bach.

Wyczyny Thorpe’a na boisku piłkarskim były legendarne: w 1911 roku Carlisle Harvard zdenerwowany To w dużej mierze zasługa Thorpe’a, który grał w pomocy, a także strzelił cztery bramki z pola.

Thorpe udał się na Igrzyska Olimpijskie 1912 w Sztokholmie, aby wziąć udział w dziesięcioboju i innym już nieistniejącym konkursie, pięcioboju. Wygrał oba, został przyjęty na arenie międzynarodowej i dołączył do parady gwiazd olimpijskich na Broadwayu w Nowym Jorku. The Times donosił, Że Thorpe otrzymał najwięcej wiwatów, wraz z Patem MacDonaldem, głównym nietoperzem, który był policjantem drogowym na Times Square.

Ale w następnym roku okazało się, że kilka lat wcześniej Thorpe zarabiał 25 dolarów tygodniowo grając w juniorów baseballowych. Zgodnie z surowymi amatorskimi zasadami epoki został pozbawiony złotych medali.

Jego status amatora został cofnięty, a Thorpe rozpoczął karierę w Major League Baseball, grając poza boiskiem w latach 1913-1919 dla New York Giants, Cincinnati Reds i Boston Braves. Warto zauważyć, że w 1920 roku przeszedł na zawodową piłkę nożną i grał do 41 roku życia z sześcioma drużynami, w tym z New York Giants.

Thorpe zmarł w 1953 rne Nekrolog New York Times Opisał go jako „być może największego naturalnego sportowca, jakiego świat widział w czasach współczesnych”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.